Als jij een kerel was geweest…..

mirjam van gelderen

Blog Vuurvrouw.nu

Er staat weer een nieuwe blog van Mirjam op de website van Vuurvrouw.nu.

Lees hem op de site van Vuurvrouw of bekijk het blog hieronder

mirjam van gelderen

Als dit, dan dat?

‘Als jij een kerel was geweest, dan zou je vast een hele goede werker geweest zijn.’

De uitspraak werd mij een aantal weken terug zomaar voor de voeten geploft en ik was er even helemaal stil en onthutst van. Het is toch 2019 geworden pas? Of heb ik weer iets gemist en hebben we met z’n allen op 1 januari een gezamenlijke tijdreis naar 1710 gemaakt zonder dat ik het heel erg meegekregen heb?

Was dit bedoeld als een compliment? Of juist helemaal niet? Ik ben geen kerel, ik ga door voor vrouw. Zelfs als ik weer eens in iets minder flatteuze kleding rondom het huis rondploeter met modder tot achter mijn oren en geheel in stijl opgeleukt met wat bladeren en takjes in mijn woest verwilderde haar. Als ik er oprecht uitzie als een ‘takkewijf’ dan zou het kunnen dat iemand af en toe inderdaad wat aan mijn damesachtige kwaliteiten twijfelt. Maar, de heer in kwestie heeft mij gelukkig nog nooit in een dergelijke toestand gezien.

Vat alles op als compliment

‘Gewoon alle dingen waarvan je twijfelt aan de goede bedoelingen ervan opvatten als een compliment, dat werkt altijd!’ Dat zegt mijn man in elk geval. Ik moet nog even oefenen vrees ik.

Als…dan… Dat is toch iets met oorzaak en gevolg? Het logische en volkomen wetenschappelijk onderbouwbare resultaat van feiten? Mijn brein verzette zich hevig. ‘Dan zóu ik een goede werker geweest zijn?’ Hoezo zóu???? Wat is er mis met mijn inzet als vrouw? Werk ik niet goed? Omdat ik geen kerel ben? Het duizelde mij een beetje. Man! Ik werk met helemaal te pletter. Niks zóu! Bén! Ik ben! Een vrouw. En ik besta en ik bén een goede werker. Tenminste, dat hoop ik dan.

Slag voor mij, hij krabbelde terug. Uitleg, verklaring en een hoop gemompel over fysiek zwaar werk volgden op mijn ongelovige blik en gefoeter. Hij begon, als eigenaar van een bouw gerelateerd bedrijf over sleuven in de grond graven en dat soort fysiek zware dingen. Dat is geen vrouwenwerk toch? Ehhhh…. En weer was ik stil. Ben ik nou een soort van feminist of niet? Toch niet zozeer als ik gehoopt had misschien, want schoorvoetend moest ik bekennen dat met de hand een sleuf in de grond graven nou niet direct het soort werk is dat ik tot mijn 67evol zóu houden inderdaad. Meterslange en diepe sleuven graven met een schep? Mijn arme rug! En echt elke dag modder tot achter je oren en tot in je haar. Elke dag door het leven als takkewijf. Welke dame zit daarop te wachten? Deze niet zo eigenlijk….

Als je het de tijd maar geeft?

Tweestrijd alom, hij had me klem met zijn uitleg. Moest ik gaan bekennen dat er anno 2019 toch echt nog steeds wel specifiek mannen- en vrouwenwerk is? Welnee zeg, kom op! Welke kerel staat er nog met een schep in zijn handen daadwerkelijk in een sleuf? Daar hebben ze graafmachines voor tegenwoordig. Toys voor boys, met bergen hendels erin en een dak erop. Die zie je toch op elke straathoek staan? En die kunnen vrouwen ook prima bedienen toch? Punt voor mij.

We hadden een kleine patstelling bereikt. Vrouwen in de bouw kunnen wel! Zolang ze maar op kantoor blijven vond mijn gesprekspartner dan weer. Zucht. Als vrouw vond ie mij uiteindelijk toch ook wel een goede werker dacht ie. ‘Natuurlijk wel, wat denk jij dan? Het is 2019 hoor!’ Maar dan wel alleen tussen de dames op kantoor, want daar ‘zitten er al meer’. En thuis, achter het aanrecht heeft ie er ook één uiteraard. Want, alleen áls hij een vrouw geweest was, dan zóu hij vast zelf wel geweten hebben hoe hij voor zichzelf moest zorgen….